Chwila refleksji bo mam   dosyć sprzątania i generalnych porządkow, a w glowie znowu sie coś uklada. 

Ksiązka  Norwood Robin-wywolala chyba  sporo dobrego, ale i złego.  Zaciemniła  trochę sedno problemu dlaczego niektore kobiety mają nieudane zwiazki czy są nieszczęśliwe.Jakby na planie dalszym jest niejasno powiedziane,że problem tkwi w osobowści - w syndromie niewlaściwego mechanizmu mysli, uczuć i zachowań. Brak wskazówek, jak to nabyc.  Po drugie przykleiła etykietkę, że jest kobietą kochającą za bardzo. Dla niektorych kobiet to powod do dumy i do dalszego poświęcania sie oraz  zatracania siebie. Takie podejście udowodniło im, że to  szlachetne tak  miłować, nie wspminając o frazesie ....milość   Ci wszystko wybaczy....  . Ból ich jeszcze bardziej wkręca w związek.  Tymczasem taka milośc wypływa  z lęku  i strachu, a niewłaściwe postepowanie partnera wzmacnia strach i lęk oraz tę ''miłość " czyli kochanie za bardzo.  Tymczasem to nie ma związku z miłością bo zaniedbuja samą siebie i cierpią przezywajac ciągle podświadome lęki. Autorka zwraca uwage na jeszcze jeden ważny aspekt, że mechanizmem nakręcającym  u tych kobiet jest potrzeba wyzszości z potrzebą cierpienia.    Ktos kto nie kocha siebie , nie jest w stanie kochać  drugiego czlowieka. Dobre to to, że wiele  kobiet odkryło, że  jest''normalna''  i takich kobiet jest wiele. Etykietka kobiety kochajacej za bardzo oddala  ją od siebie i od wejrzenia w siebie, czyli daje jej usprawiedliwienie do ręki. To usprawiedliwienie jest bardzo ladne - kocha za bardzo. Może to nawet świadomy zabieg autorki , aby nie urazić kobiet i nie powiedziec im wprost , że mają  '' kopnietą'' osobowość, a wolą swoje wizje niz fakty.  Nie musi sie soba zajmować bo zajmuje sie tylko partnerem, a jego emocje  przezywa jako wlasne.  Może to powodowac pustkę emocjonalna i dalsze cierpienie. 

Z moich doświadczeń wynika, że kobiety ktore ''kochają za bardzo'' mają bardzo rozbudowane mechanizmy obronne zwłaszcza zaprzeczanie. Ponadto  sa bardzo przywiązane do swojej wizji i do swoich iluzji milości, jakie sobie stworzyły. Często wynika to  z mitu o drugiej połowce. Ona uwierzyła, że ten partner  jest jej połówką.  Robi wszystko , aby  nie zmienic swojej wizji i wiary w to, ponieważ  bez niego wtedy bylaby niekompletna i nie pełna.    Mają ogromny problem z przyznaniem sie do pomyłki lub ze zmianą swoich poglądów. Wiara w wizje jest potężna. 

Kochanie za bardzo też dotyka mężczyzn, tyle,że u nich obbywa się to na zasadzie bezoosobowej wizji milości, a bardziej obsesyjnie zajmuja się pracą, hooby, sportem  czy jakąś swoja pasją. 

Jakby nie było,  to odkrywanie świadomości swojej niesświadomości  jest  potrzebne dla wlasnego rozwoju duchowego i zdrowia.